اختصاصی از
رزفایل تحقیق درمورد اسب دانلود با لینک مستقیم و پر سرعت .
لینک پرداخت و دانلود *پایین مطلب*
فرمت فایل:Word (قابل ویرایش و آماده پرینت)
تعداد صفحه: 5
اسب در زمانهای قدیم جایگاهی شبیه خودروهای سنگین و سبک را داشته است. از این رو، اهلی کردن اسب و هر نوع نوآوری در به کارگیری بهتر این جانور ، در واقع زندگی انسان را دگرگون میکرد. ایرانیان باستان در این کار پیشتاز بودند و اسب ی از نوع پرژوالکسی، که مادر همهی اسبهای امروزی به حساب میآید، به دست آنان رام شد.
اهلی کردن اسب
ایرانیان نخستین کسانی بودند که اسب را اهلی کردند. برخی از نقاشیهایی که بر دیوار غارهای باستانی لرستان برجای مانده است، مردان اسب سوار را نشان میدهند. این نقاشیها به 17 هزار سال پیش باز میگردند. اسب را آریایی هایی نزدیک 4 هزار سال پیش از میلاد رام کردند و قومهای مختلف آریایی به ایران، میانرودان، شرق آسیا، مصر و اروپا بردند. مادها که حدود 2700 سال پیش در غرب ایران زندگی میکردند، در پرورش اسب مهارت زیادی داشتند. هرودوت نوشته است: " مادها چراگاه های فراوان دارند، اسب هایشان پرخون، زیبا، خوش اندام و خوش قامت اند و در ایلخی شاه تربیت می شوند."
اسبهای مشهور مادی به میانرودان(عراق)، عربستان، مصر، یونان و روم و سرزمینهای دیگر راه یافتند. آشوریها، که از تمدنهای باستانی میانرودان بودند، هنگامی که بر مادها چیره شده بودند، از آنها اسب و چیزهای فلزی به عنوان خراج دریافت میکردند. به اسب در زبان عربی فرس(faras) گفته میشود که به معنای"از فارس آمده" است و مشخص میکند اسب مشهور عربی، ریشهی ایرانی دارد. جالب این که وقتی اسب با یورش هیکسوسها، از مردمان آسیا، به مصر باستان وارد شد، مصریان نتوانستند بهخوبی از آن سواری بگیرند. از این رو، چند مربی سوارکاری ایرانی استخدام کردند.
نامهای شهریاران افسانهای، پادشاهان باستانی، نامداران ایرانی و برخی شهرهای ایران، پیوند معناداری با واژهی اسب دارد. برای مثال، گرشاسب، یعنی دارندهی اسب لاغر؛ ارجاسب، یعنی دارندهی اسب ارجمند؛ لهراسب، یعنی دارندهی اسب تندرو، گشتاسب، یعنی دارندهی اسب از کار افتاده؛ تهماسب، یعنی دارندهی اسب فربه یا نیرومند و اسپهان، که امروزه به صورت اصفهان درآمده است، یعنی شهر اسبسواران.
بهترین غذا برای اسب
برخی یونجه را ملکهی علوفهها میدانند. ایرانیان باستان از زمانهای بسیار دور این گیاه را میشناختند و این گیاه سرشار از پروتیین را به اسبهای خود میدادند. این گیاه در زمان هخامنشیها(حدود 2500 سال پیش) به یونان برده شد و از آنجا به برخی از سرزمینهای ساحل دریای مدیترانه راه یافت. اما گسترش این گیاه در سراسر جهان به زمان حکومت مسلمانان بر بخشهایی از اروپا و آفریقا باز میگردد. عربها این گیاه را الفسفسه(alfesfeseh) نامیدند و نام انگلیسی این گیاه (alfalfa) نیز از همین واژهی عربی گرفته شده است. جالب است بدانید خود این واژه ترجمهی واژهی پارسی اسپستا(aspasta) به مفهوم غذای اسب است. البته، برخی از پژوهشگران بر این باورند که واژهی فوق به معنای "بهترین غذا" یا "خوردنی" است. اسپانیاییها در قرن 16 این گیاه را به سرزمین جدید(آمریکا) وارد کردند.
این فقط قسمتی از متن مقاله است . جهت دریافت کل متن مقاله ، لطفا آن را خریداری نمایید
دانلود با لینک مستقیم
تحقیق درمورد اسب 
